Zgodnie z dyrektywą 2009/12/WE, państwa członkowskie UE są zobowiązane do wprowadzenia w życie do 15 marca 2011 r. przepisów, która ona określa.

Dyrektywa nakłada na państwa członkowskie UE obowiązek ustalenia zharmonizowanego systemu konsultacji, ustalania i nadzoru nad opłatami lotniskowymi na lotniskach obsługujących powyżej 5 mln pasażerów rocznie, a w przypadku braku tak dużego lotniska - największego lotniska w danym państwie UE. Obecnie obowiązująca ustawa Prawo lotnicze nie przewiduje rozróżnienia regulacji tych opłat ze względu na wielkość ruchu pasażerskiego na lotnisku, czyli istnieje jednolity system ustalania i nadzoru nad opłatami lotniskowymi wobec wszystkich lotnisk użytku publicznego.

ULC przeprowadziła analizę możliwości, sposobu i zakresu stosowania zapisów tej dyrektywy na rynku polskim. Oceniano także przewidywane skutki (koszty i korzyści) wdrożenia dyrektywy, co wpłynęło na zakres i stopień zaproponowanych regulacji.

Wynika z tego m.in., że praktyka stosowania przepisów ustawy Prawo lotnicze wskazuje na potrzebę korekty przepisów ustawy dotyczących opłat lotniskowych – podkreśla ULC. Chodzi o występujące wysokie zróżnicowanie rynku lotnisk w Polsce, przy jednoczesnym obowiązku zachowania jedynie minimalnej, niezbędnej regulacji, zgodnie z zasadą racjonalnego prawodawcy. Mając na uwadze różnice pomiędzy lotniskami, uzasadnione jest wprowadzenie w Polsce trzystopniowej regulacji w oparciu o wielkość obsługiwanego ruchu pasażerskiego, a tym samym pozycję lotniska na rynku lotniczym – stwierdza ULC w założeniach do nowelizowanej ustawy.