Według szacunków, w ciągu najbliższej dekady jej długość niemal podwoi się (wzrośnie do 27 tys. km).

W ostatnich dwóch latach oddaje się po 600 km nowych odcinków tego typu linii. W Europie w latach 1981-2010 budowano rocznie po 211 km KDP, a do 2025 tempo to zwiększy się do 679 km/rok. Duże znaczenie mają inwestycje w Azji, szczególnie w Chinach. Tam też eksploatowana jest najdłuższa relacja, licząca 1069 km, na której przebycie pociąg CRH380 potrzebuje 3 godziny i 16 minut.

W ub.r. KDP na świecie wykonały pracę 200 mld pasażerokilometrów, niemal po połowie w Europie i Azji. W ciągu dekady (2001-2010), liczba pasażerów korzystających z KDP wzrosła o ponad 60 proc., czyli rocznie po ok. 6 proc. Dla porównania, przewozy koleją konwencjonalną od 20 lat nie rosną w większości krajów lub maleją.

Od czasu uruchomienia pierwszych elektrycznych pociągów dużych prędkości (Wlk. Brytania grudzień 1979 r.), kiedy uzyskano prędkość 259,6 km/h, w odstępach kilkuletnich bite są jej rekordy przejazdów. Aktualny rekord ustanowiła w kwietniu 2007 pociąg francuski TGV V 150, osiągając 574,8 km/h. Rekord chiński został ustanowiony w grudnia ub.r. przez CRH 380A (486,1 km/h).

Według Instytutu Kolejnictwa, do najważniejszych tendencji w rozwoju światowej sieci KDP należą: dynamicznie rosnący ich udział w systemach transportowych krajów i regionów, wzrost długości linii dużych prędkości i wzrost prędkości jazdy pociągów, wdrażanie nowoczesnej technologii w budowie toru i taboru – składów do szybkich przewozów oraz prowadzenie intensywnych prac naukowo-badawczych i rozwojowych i skracanie czasu ich wdrażania.

Na wielu odcinkach tzw. masowych korytarzy podróży (np. Paryż-Bruksela), KDP przejmują pasażerów od linii lotniczych i stały się już dominującym środkiem transportu (ponad 50 proc. udziału). Według szacunków Instytutu Kolejnictwa, w 2020 roku KDP na linii Warszawa – Wrocław może obsługiwać 87 proc. ruchu pasażerskiego (obecnie kolej ma 71 proc., 20 proc. – należy do linii lotniczych).